Τρίτη 3 Μαρτίου 2026

2:13


7/12 06:49

Ηλίθιοι. Είναι όλοι τους ηλίθιοι. Δηλαδή τι περίμεναν να κάνω; Να καθόμουν με σταυρωμένα χέρια και να τον άκουγα να με βρίζει; Να του έλεγα ευχαριστώ; Να έκανα στην άκρη να περάσει μόνο και μόνο επειδή οδηγούσε καλό αμάξι; Επειδή φορούσε κοστούμι; Εγώ θα βγω ο κακός της ιστορίας επειδή ο άλλος βιαζόταν να περάσει; Αν βιαζόταν να ξεκινούσε πιο νωρίς. Να έκανε τον καφέ από το σπίτι, να μην είχε παρκάρει πάνω στη στροφή και να σταματούσε την κίνηση στο δρόμο που περνάμε κάθε μα κάθε μέρα, ακριβώς την ίδια ώρα. Αν οδηγούσα εγώ, απλά θα συνέχιζα - θα έκανα μια γρατζουνιά στο αμάξι του, θα το πλήρωνε ο δήμος και όλα καλά. Αλλά όχι. Έπρεπε σήμερα να μαζεύω κάδους. Αν δε με κρατούσε ο συνάδελφος δεν ξέρω τι θα γινόταν. Έχε χάρη…


8/12 06:51

Το έκανε ξανά. Ο ίδιος. Στο ίδιο σημείο. Την ίδια ώρα. Σαν να το κάνει επίτηδες. Πάλι πάνω στη στροφή, πάλι το αμάξι το είχε αφήσει όπως τον βόλευε. Απλά επειδή ο κάθε περίεργος την έχει δει κάπως, πρέπει όλοι να ανεχόμαστε την βλακεία του. Χθες με πείραξε πολύ το σκηνικό. Σήμερα όχι τόσο εμένα. Σε εκείνη τη στροφή έχει ράμπα. Την ξέρω την γειτονιά. Ξέρω τους ανθρώπους που περνάνε από κείνο το σημείο. Ξέρω ότι από εκεί θα περάσουν άτομα που τη χρειάζονται. Αυτόν δεν τον ξέρω. Δύο συνεχόμενες μέρες σταμάτησε στο ίδιο σημείο.


11/12 05:29

Σε μισή ώρα ξεκινάει η βάρδια. Ξημερώνει Δευτέρα. Το ξέρω μέσα μου. Σε μία ώρα και 17 λεπτά στην ίδια στροφή θα είναι πάλι ο ίδιος, θα έχει σταματήσει για μία ακόμα μία φορά στη γωνιά του δρόμου και θα σταματήσει πάλι την κυκλοφορία. Δεν ξέρω πόσο ήρεμος θα είμαι.


11/12 06:48

Κάθεται μέσα στο αμάξι. Με τον καφέ. Τα αλάρμ του αυτοκινήτου ανοιχτά και αυτός κάθεται, πίνει καφέ και μιλάει στο κινητό. Πάνω στη στροφή. Δύο περαστικοί του φωνάζουν να φύγει, η μία είναι σε αναπηρικό καροτσάκι. Δεν τους δίνει σημασία. Δεν περίμενα και κάτι διαφορετικό.


12/12 06:40

Τέταρτη μέρα συνεχόμενη. Ευλαβικά αφήνει το αυτοκίνητό του στη γωνία, μπαίνει στο μαγαζί να πάρει καφέ, κλείνει την κυκλοφορία για ακόμα μία φορά και μόλις τελειώσει το όλο τελετουργικό αποφασίζει να φύγει. Στους ρυθμούς του. Όλη η πόλη στα πόδια του, δεν υπάρχει άλλος παρά μόνο αυτός στον κόσμο του. Κάτι μου θυμίζει αυτό…


13/12 07:13

Σήμερα πήρα άδεια. Δεν μπορώ να το επιτρέψω άλλο. Ενημέρωσα από χτες ότι θα λείπω, πρέπει να πάω το αυτοκίνητο για σέρβις. Αρκετά πιστευτό αν το ακούσεις πως κάνει. Το ζήτημα είναι να μην τον χάσω από μπροστά μου. Τον ακολουθάω εδώ και 20 λεπτά περίπου. Οδηγάει όπως περίμενα.


13/12 08:44

Έβγαλε λίγο κρύο, δε θέλω να ανάψω τη θέρμανση γιατί δεν ξέρω αν θα πάρει μπρος το αμάξι όταν το χρειαστώ. Είμαι εδώ και μία ώρα έξω από ένα τεράστιο κτίριο. Πέρασα από μπροστά, αμέτρητες πινακίδες εταιριών. Εντελώς ανούσιο να κάνω κάτι παραπάνω. Θα περιμένω. Για όσο χρειαστεί.


13/12 17:21

Δεν ξέρω γιατί μου έκανε τόση εντύπωση. Πραγματικά, το ζω κάθε μέρα αλλά… Το σπίτι του είναι 20 μέτρα από τη στροφή. 20. Μέτρα. Αυτό σημαίνει ότι μπαίνει στο αμάξι, προχωράει 10 δευτερόλεπτα και το αφήνει για να πάρει καφέ, εμποδίζοντας τους πάντες. Ο φυσιολογικός άνθρωπος θα ξεκινήσει 1 λεπτό νωρίτερα, θα πάει στο μαγαζί με τα πόδια να πάρει τον καφέ του, θα μπει στο αμάξι και θα φύγει. Δεν μπορώ να το επεξεργαστώ.


14/12 06:57

Προσπαθώ να δω προς τα πίσω τι γίνεται. Ο ουρανός είναι ακόμα μαύρος και το μόνο που ξεχωρίζω είναι 7 ή 8 αυτοκίνητα κολλημένα πίσω από εμάς. Το κινητό του δεν το έχει αφήσει από το χέρι. Δεν καταλαβαίνω τι κάνει. Αφού πήρε τον καφέ του, γιατί δεν φεύγει; Τι το σημαντικό είναι για να κάθεται τόση ώρα στο αμάξι και να μη κουνιέται;


15/12 06:51

Σήμερα είμαι ήρεμος. Δε θα αφήσω να με ενοχλήσει τίποτα. Το ξέρω. Σήμερα είναι η τελευταία μέρα. Σήμερα θα ηρεμήσω. Δεν πρόκειται να χάσω άλλο χρόνο μαζί του, δεν γίνεται αυτό.


15/12 23:01

Ηρεμία. Για αυτό μ’αρέσει ο χειμώνας. Όσο νυχτώνει τόσο πιο πολύ ομορφαίνει ο κόσμος με την ησυχία. Στις ειδήσεις είπαν θα χιονίζει όλο το σαββατοκύριακο. Το χιόνι με ανακουφίζει, λειτουργεί σαν μόνωση – από τον ήχο, τις αισθήσεις, τα πάντα. Το θέλω το χιόνι, το χρειάζομαι. Ίσως και λίγο παραπάνω τώρα.


16/12 01:57

Οι νιφάδες πέφτουν βαριές στο δρόμο. Αν συνεχίσει έτσι, μπορεί μέχρι το πρωί να το στρώσει. Μακάρι.

Τα παπούτσια μου αφήνουν ένα ελαφρύ αποτύπωμα κάτω. Δεν με απασχολεί, δε θα υπάρχει σε λίγη ώρα.

Κοιτάζω ξανά στην πυλωτή, απλά για επιβεβαίωση. 3Α. Τρίτος όροφος φαντάζομαι, πρώτο διαμέρισμα. Δε θα δυσκολευτώ.

Η πόρτα της οικοδομής άνοιξε πολύ εύκολα. Μάλλον νιώθουν ασφάλεια εδώ και δεν τη κλειδώνουν. Καλύτερα για μένα, μου γλίτωσαν μερικά λεπτά. Κοιτάζω για τελευταία φορά πίσω, πραγματικά δεν υπάρχει ψυχή.

Τρίτος όροφος. Πρώτο διαμέρισμα. Το μόνο που ακούγεται είναι ο ήχος της λάμπας που προσπαθεί να κρατηθεί αναμμένη. Το κίτρινο φως το σιχαίνομαι.


16/12 02:08

Το καλό με τα διαμερίσματα αυτά είναι ότι ο ιδιοκτήτης δεν αλλάζει συχνά τις κλειδαριές. Η πόρτα σχεδόν γλίστρησε προς τα μέσα. Αγένεια να μπω με λερωμένα παπούτσια, ούτως ή άλλως οι κάλτσες δεν κάνουν θόρυβο.


16/12 02:10

Έκλεισε την πόρτα χωρίς να ακουστεί το παραμικρό. Έμεινε για λίγα δευτερόλεπτα ακίνητος να συνηθίσουν τα μάτια του στο σκοτάδι. Ο διάδρομος ήταν στενός, παντού είχε πεταμένα κιβώτια όλων το μεγεθών. Με προσεκτικές κινήσεις έκανε μερικά αποφασιστικά βήματα μπροστά. Στα δεξιά του η κουζίνα, ακατάστατη, πιάτα πάνω στο τραπέζι και ο νιπτήρας να ξεχειλίζει από κατσαρολικά και ακόμα περισσότερα πιάτα. Λίγα βήματα μετά, το σαλόνι. Ακατάστατο και αυτό, η τηλεόραση να βγάζει ένα απαλό μπλε φως και πεταμένα και εδώ κουτιά διάφορων ειδών και μεγεθών. Έριξε μια ματιά σε ένα και έγραφε από έξω “χειμωνιάτικα”. Ανοιχτό και τριγύρω του μερικά ρούχα. Ακόμα μερικά βήματα. Μία κλειστή πόρτα αριστερά και δύο σχεδόν ανοιχτές μπροστά του. Η μία ήταν η τουαλέτα, η άλλη τον ενδιέφερε. Ένα απαλό ροχαλητό ήταν ο ήχος που τον ηρέμησε ακόμα πιο πολύ. Ήταν σίγουρος. Με ήρεμες κινήσεις έβγαλε το μαχαίρι που κουβαλούσε πάνω του από την εσωτερική τσέπη που είχε στο σακάκι. Πήρε μια βαθιά ανάσα και έκανε ένα βήμα ακόμα.


16/12 02:13


Γαλήνη. Μόνο αυτό σκεφτόταν όταν άνοιγε την πόρτα για να φύγει. Θα μπορέσει επιτέλους να ηρεμήσει, ήταν δύσκολη εβδομάδα. Τίποτα δεν θα ήταν ικανό να τον – “Μπαμπά; Διψάω!”



2:13

7/12 06:49 Ηλίθιοι. Είναι όλοι τους ηλίθιοι. Δηλαδή τι περίμεναν να κάνω; Να καθόμουν με σταυρωμένα χέρια και να τον άκουγα να με βρίζει; Να...